دل گوشه

هر کجا هستم باشم ... آسمان مال من است ...

در آنجا بر فراز قله کوه
دو پایم خسته از رنج دویدن
به خود گفتم که در این اوج دیگر
 صدایم را خدا خواهد شنیدن
به سوی ابرهای تیره پر زد
 نگاه روشن امیدوارم
ز دل فریاد کردم کای خداوند
 من او را دوست دارم دوست دارم
صدایم رفت تا اعماق ظلمت
بهم زد خواب شوم اختران را
 غبار آلوده و بی تاب کوبید
 در زرین قصر آسمان را
ملائک با هزاران دست کوچک
کلون سخت سنگین را کشیدند
ز طوفان صدای بی شکیبم
به خود لرزیده در ابری خزیدند
ستونها همچو ماران پیچ در پیچ
درختان در مه سبزی شناور
صدایم پیکرش را شستوی داد
ز خاک ره درون حوض کوثر
خدا در خواب رویابار خود بود
بزیر پلکها پنهان نگاهش
صدایم رفت و با اندوه نالید
میان پرده های خوابگاهش
ولی آن پلکهای نقره آلود
 دریغا تا سحر گه بسته بودند
سبک چون گوش ماهی های ساحل
 به روی دیده اش بنشسته بودند
صدا صد بار نومیدانه برخاست
که عاصی گردد و بر وی بتازد
صدا می خواست تا با پنجه خشم
حریر خواب او را پاره سازد
 صدا فریاد می زد از سر درد
به هم کی ریزد این خواب طلایی
من اینجا تشنه یک جرعه مهر
تو آنجا خفته بر تخت خدایی
مگر چندان تواند اوج گیرد
صدایی دردمند و محنت آلود
چو صبح تازه از ره باز آمد
صدایم از صدا دیگر تهی بود
ولی اینجا به سوی آسمانهاست
 هنوز این دیده امیدوارم
خدایا صدا را میشناسی
من او را دوست دارم دوست دارم 

(فروغ فرخزاد)

                 من رسیده ام .

دستهایت را چون خاطره ای سوزان ٬ در دستان عاشق من بگذار

و لبانت را چون حسی گرم از هستی

به نوازشهای لبهای عاشق من بسپار

باد ما را با خود خواهد برد

باد ما را با خود خواهد برد ...

( فروغ )

و من سالها مذهبی ماندم ٬

بی آنکه خدایی داشته باشم . 

                                          (سهراب سپهری)

من به چه دلهره ٬ از باغچه همسایه

سیب را دزدیدم .

باغبان از پی من تند دوید

سیب را دست تو دید

غضب آلوده به من کرد نگاه

سیب دندان زده از دست تو افتاد به خاک

و تو رفتی و هنوز

سالها هست که در گوش من آرام ٬ آرام

خش خش گام تو  ٬ تکرار کنان

می دهد آزارم

و من اندیشه کنان

غرق این پندارم

که چرا خانه کوچک ما ٬ سیب نداشت .

صدای ساعت شماطه ٬ بانگ تکرار است .

خوشا به حال کسی ٬

که لحظه لحظه اش ٬ از بانگ عشق سرشار است ...